İstərdim ziyalı olum, amma həyat elə gətirib ki... – Millət vəkili

Baxış sayı: 
144

 
 
Teleqraf.com Sosial Demokrat Partiyasının sədri, millət vəkili Araz Əlizadə ilə müsahibəni təqdim edir.
 
– Araz bəy, qısa şəkildə öz bioqrafiyanızı necə anlada bilərsiniz?
 
– Necə yəni?
 
– Siz kimsiniz?
 
– Mən Azərbaycan vətəndaşıyam.
 
– Vəssalam?
 
– İnsan üçün əsas olan odur ki, dünyaya gəlir və təbii, onun hansı ailədə, hansı ölkədə doğulmağının da böyük əhəmiyyəti var. Əlbəttə ki, mühit də insana çox böyük təsir göstərir. Mən Bakıda müəllim ailəsində doğulmuşam. İndiki Qərb Universitetinin arxasında yaşadığımız həyət çoxmillətli bir həyət idi. Ermənilər, tatlar, gürcülər, yəhudilər və s. millətlər vardı. Məhəlləmiz çox mehriban idi, biz Azərbaycan dilini də, rus dilini də gözəl bilirdik.
 
– Ermənilər hansı dildə danışırdılar?
 
– Ya Azərbaycan, ya da rus dilində danışırdılar. Altı yaşımdan sonra isə bizə Yazıçılar İttifaqının tikdiyi evlərdən birini verdilər. Bəxtiyar Vahabzadə, Qasım Qasımzadə, Zeynal Xəlil, İlyas Əfəndiyev, Əhməd Cəmil və s. yazıçı və şairlər bizim qonşumuz idi.
 
– Bəxtiyar Vahabzadə sizə gəlib-gedirdi?
 
– Əlbəttə...
 
– Bildiyimə görə, ananız Zinyət xanımla yaxın olublar?
 
– Atam da, anam da Bəxtiyar Vahabzadə ilə çox yaxşı münasibətdə olublar!
 
– Bayaq dediniz ki, məhəllədə hamımız bir ailə kimi dolanırdıq. Ermənilərlə də bir ailə kimi yaşaya bilirdiniz?
 
– Orda heç kəs millətə fikir vermirdi. Məsələn, bizim məhlədə heç kəs bağçaya getmirdi, anamız işə gedəndə bizi qonşulara tapşırırdı.
 
– Biz erməniləri qəddar və amansız toplum kimi tanıyırıq. Ona görə soruşuram ki, necə idi, necə dolanırdınız?
 
– O zamanlar Bakıda yaşayan ermənilər çox yaxşı idi. Ermənistan erməniləri Bakı ermənilərinə “şuvstvo” deyirdilər. Yəni çevrilmiş ermənilər. Onlar Azərbaycan dilində tamamilə səlis danışırdılar. Ümumiyyətlə, o zamanlar ayrı mühit idi, insanlar bir-biri ilə daha mehriban idilər. Daha sonra 190 nömrəli orta məktəbdə oxumuşam. Əvvəl hüquq fakultəsində təhsil almışam, üçüncü kursdan isə Şərqşünaslığa keçmişəm. Orda da çox mehriban bir mühitdə olmuşam.
 
– Araz bəy, sizə Azərbaycan xalqı üçün nəyə görə dəyərlisiniz, hansı xidmətləriniz olub?
 
– Mənim Azərbaycan xalqı üçün heç bir xidmətim olmayıb. Amma çalışmışam ki, vətənim ağır günə düşəndə ona xeyirli vətəndaş ola bilim. Ümumiyyətlə, mən siyasətə Qarabağ deyib gəlmişəm. Və Qarabağ bu gün bizdə deyilsə, deməli, mən heç nə etməmişəm, heç nəyə nail olmamışam. Və deyə də bilmərəm ki, mən uğurlu siyasətçiyəm. Partiya yaratmışam, bunu çox adam bacarır, deputat olmuşam, bu isə həyatın uğuru deyil, siyasi mübarizədə kiçik bir andır. Həmişə əlimdən gələni etmişəm ki, Qarabağ məsələsi həll olunsun. Amma mənə və Azərbaycana qarşı işləyən qüvvələr bu işə mane olur. Qarabağ bizə qaytarılmayana qədər mən özümü uğursuz siyasətçi hesab edəcəyəm.
 
– Partiya sədri, millət vəkili və ziyalı kimi də xalqa heç bir xidmətiniz olmayıb?
 
– Üzr istəyirəm, mənim ziyalı sözündən xoşum gəlmir.
 
– Ziyalı işıq deməkdir, işığı niyə bəyənmirsiniz ki?
 
– Əlbəttə, bu sözün işıqlı demək olduğunu bilirəm. Mən Şərqşünasam, Azərbaycan dilini də mükəmməl bilirəm. (gülür) Anam da, atam da dilçi olublar və bizim evdə həmişə məhz ədəbi dildə danışılıb, ləhcədən istifadə etməmişik. Ziyalı sözü isə sovet dövründən qalmadır, hər təhsilli insana ziyalı deyirlər. Ziyalı ziya, işıq saçan deməkdirsə, hər ali təhsilli insan işıqmı saçır?

Загрузка...
Загрузка...